ตี 3:47 น. ที่สิงคโปร์ ทองคำอยู่ที่ 1298.60 stop ผมตั้งไว้ที่ 1295
ผมขยับมันไปที่ 1292.80 สามดอลลาร์ ผมยังจำได้เลยตอนนั้นคิดว่า "สามดอลลาร์มันแค่ noise" ไม่มีใครโดน stop out จาก noise หรอก
ถึง 4:07 น. ผมขาดทุน 12,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 420,000 บาท) ยี่สิบนาที กับการตัดสินใจครั้งเดียว
เอาจริงๆ นี่คือสิ่งที่ไม่มีใครบอกคุณเกี่ยวกับคืนนั้น ผมไม่ได้ขยับ stop เพราะโลภ ผมขยับเพราะเหนื่อย
ตรงนี้แหละที่ทุกคนมองข้าม เรื่องนี้มักถูกเล่าเป็นเรื่องวินัย — ทำผิดกฎ ก็ต้องจ่าย โอเค จริง แต่มันไม่ได้อธิบายอะไรเลย เทรดเดอร์ทุกคนบนโลกนี้รู้กฎ การรู้กฎไม่ใช่ปัญหา
ตอนนั้นผมมีบันทึกการเทรด 400 ไม้ สองสัปดาห์ต่อมาผมย้อนกลับไปดูทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อลงโทษตัวเอง — แต่เพื่อหาภาพแบบ
สิบหกครั้งที่ผมขยับ stop สิบหกครั้ง ทุกครั้งเกิดขึ้นระหว่างเที่ยงคืนถึงตี 5 ตามเวลาสิงคโปร์ ทุกครั้ง ผมเทรดรอบลอนดอนกับรอบนิวยอร์ก ซึ่งรันตั้งแต่ 15:00 ถึงเที่ยงคืนตามเวลาผม อะไรก็ตามที่ผมแตะหลังเที่ยงคืน คือคนละคนที่คีย์บอร์ด
ไม่ใช่คนที่แย่กว่า แต่เป็นคนที่เหนื่อย และสมองที่เหนื่อยไม่ได้คิดว่า "ฉันกำลังทำผิดกฎ" สมองที่เหนื่อยคิดว่า "สามดอลลาร์มันแค่ noise" มันน่าเชื่ออย่างแท้จริง
คำอธิบายทั่วไปคือผมขาดวินัย นั่นผิด และมันขี้เกียจ และมันหยุดคุณจากการแก้อะไรได้จริง วินัยคือการกระทำที่รู้ตัว สิ่งที่เกิดขึ้นตอน 3:47 น. ไม่ใช่การรู้ตัว มันเป็นอัตโนมัติ — เหมือนกับที่คุณไม่ได้ตัดสินใจที่จะสะดุ้ง
ผมเสีย 60% ของบัญชีในปี 2015 ด้วยวิธีเดียวกัน ชั่วโมงเดียวกัน เหตุผลเดียวกัน สามปีถัดมาผมสร้างสมุดกฎที่betterขึ้น และสมุดกฎนั้นไม่ได้ช่วยผมเลย เพราะสมุดกฎต้องการให้ผมตื่นอยู่เพื่อบังคับใช้มัน
เพราะงั้นผมเลยหยุดแก้กฎ ผมแก้ที่นาฬิกา
ตัดเวลาอย่างเด็ดขาด: ห้ามแก้ไขออเดอร์หลัง 23:00 น. ตามเวลาสิงคโปร์ ไม่ใช่แนวทางแบบนุ่มๆ แต่เป็น stop แบบเด็ดขาด ไม่สนว่าทองคำกำลังทำอะไร ไม่สนว่าผมกำไร ขาดทุน หรือเสมอ หลัง 23:00 น. มือผมออกจากแพลตฟอร์ม
แค่นั้น นั่นคือการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด ไม่ใช่อินดิเคเตอร์ใหม่ ไม่ใช่ระบบใหม่ ไม่ใช่หนังสือจิตวิทยา
สองปีผ่านไป ขยับ stop ศูนย์ครั้ง ไม่ใช่เพราะผมกลายเป็นคนมีวินัย แต่เพราะผมเอาชั่วโมงที่ผมไม่มีวินัยออกไป
12,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 420,000 บาท) ไม่ใช่ราคาของการทำผิดกฎ มันคือราคาของการไม่รู้ว่าตัวผมเวอร์ชันไหนนั่งอยู่ที่โต๊ะ