3:47 น. ที่สิงคโปร์ ทองคำ 1298.60 stop ผมอยู่ที่ 1295.00
ผมขยับลงไป 1292.80 แค่สามดอลลาร์ ตอนนั้นผมคิดในหัวว่า — สามดอลลาร์มันแค่ noise ไม่มีใครโดน stop out ด้วย noise หรอก
4:07 น. ทองคำพิมพ์ 1292.80 โดนเติมออเดอร์ หายไป 12,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 420,000 บาท) ยี่สิบนาที กับการตัดสินใจครั้งเดียว
ปี 2018 บัญชีผมอยู่ที่ประมาณ 48,000 ดอลลาร์ (ประมาณ 1,680,000 บาท) การขยับครั้งนั้นกินไปหนึ่งในสี่ของบัญชี
ไม่ใช่ความโลภนะ ผมขยับ stop เพราะผมเหนื่อย
ตรงนี้แหละที่คนส่วนใหญ่ข้ามไป คุณมักได้ยินเรื่องนี้เล่าเป็นเรื่องวินัย — ทำผิดกฎ ก็ต้องจ่าย โอเค จริง แต่มันไม่ได้อธิบายอะไรเลย เทรดเดอร์ทุกคนบนโลกนี้รู้กฎ ปัญหาไม่ใช่การไม่รู้กฎ
ตอนนั้นผมมีบันทึกการเทรดอยู่ 400 ครั้ง สองสัปดาห์ต่อมาผมย้อนกลับไปดูทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อตบตัวเอง แต่เพื่อหาแพตเทิร์น
สิบหกครั้งที่ผมขยับ stop สิบหกครั้ง ทุกครั้งอยู่ระหว่างเที่ยงคืนถึง 5 โมงเช้าตามเวลาสิงคโปร์ ทุกครั้ง ผมเทรดรอบลอนดอนกับนิวยอร์ก — รอบพวกนั้นวิ่งตั้งแต่ 15:00 ถึงเที่ยงคืนตามเวลาผม หลังจากเที่ยงคืนไปแล้ว มันคือคนละคนที่นั่งหน้าคีย์บอร์ด
ไม่ใช่คนที่แย่กว่า แต่เป็นคนที่เหนื่อย และสมองที่เหนื่อยไม่ได้คิดว่า "กูกำลังทำผิดกฎ" สมองที่เหนื่อยคิดว่า "สามดอลลาร์มันแค่ noise" แล้วมันก็ฟังดูสมเหตุสมผลจริง ๆ
คุณขาดวินัย — นั่นคือคำอธิบายมาตรฐาน แต่มันผิด วินัยคือการกระทำที่รู้ตัว สิ่งที่เกิดขึ้นตอน 3:47 น. ไม่ใช่การรู้ตัว มันเป็นอัตโนมัติ เหมือนคุณไม่ได้ตัดสินใจว่าจะสะดุ้ง
ผมเคยเสีย 60% ของบัญชีในปี 2015 ด้วยวิธีเดียวกัน ชั่วโมงเดียวกัน เหตุผลเดียวกัน ใช้เวลาสามปีถัดมาสร้าง rulebook ที่ดีขึ้น แต่ rulebook ไม่ได้ช่วยผม เพราะ rulebook ต้องการให้ผมตื่นอยู่เพื่อบังคับใช้มัน
เพราะงั้นผมเลยหยุดแก้กฎ ผมแก้เวลแทน
ตัดขาดชัดเจน: ห้ามแก้ไขออเดอร์หลัง 23:00 น. ตามเวลาสิงคโปร์ ไม่ใช่แนวทางแบบนุ่ม ๆ เป็นการหยุดแบบเด็ดขาด ไม่สนว่าทองคำกำลังทำอะไร ไม่สนว่าผมกำไร ขาดทุน หรือเสมอ หลัง 23:00 น. มือผมอยู่ห่างจากแพลตฟอร์ม
แค่นั้น จบ ไม่ใช่อินดิเคเตอร์ใหม่ ไม่ใช่ระบบใหม่ ไม่ใช่หนังสือจิตวิทยา
สองปีผ่านไป ไม่มีการขยับ stop เลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะผมกลายเป็นคนมีวินัย แต่เพราะผมเอาชั่วโมงที่ผมไม่มีวินัยออกไปจากสมการ