ผมมีคลังข้อมูลดิจิทัลของตัวเอง ตั้งแต่ปี 2015 หลายพันออเดอร์เลยนะ
ทุกออเดอร์ที่ผมเทรด ผมบันทึกหมด — จุดเข้า, จุดออก, stop loss, take profit, เวลาที่นั่งจ้องกราฟ, ตอนนั้นอารมณ์เป็นยังไง, ให้คะแนนตัวเองเท่าไหร่
บอกเลยครับ คลังข้อมูลพวกนี้มีค่ามากกว่าอินดิเคเตอร์, คอร์สแพงๆ, หรือเมนเทอร์คนไหนที่ผมเคยเจอมา
เอาจริงๆนะ มันคือสิ่งที่สอนผมเรื่องทองคำ และเรื่องตัวเองในเวลาเดียวกัน
บางอย่างมันเจ็บปวดมาก
ทำไมถึงเริ่มจด?
ปี 2015 ผมล้างพอร์ตตอน NFP ครับ
จำออเดอร์นั้นได้แม่น — จะลืมได้ยังไง? — แต่สิ่งที่จำไม่ได้คือกระบวนการคิดตอนนั้น ทำไมถึงกล้าเสี่ยง 60% ของพอร์ต? ผมคิดอะไรอยู่?
ไม่มีบันทึก ไม่มีอะไรให้วิเคราะห์เลย
นั่งจ้องหน้าจอทั้งวัน ไม่ได้อะไรเลย
อาทิตย์ถัดมา ผมเริ่มจด Google Sheet ง่ายๆ ครับ วันที่, คู่เงิน, ทิศทาง, จุดเข้า, จุดออก, กำไร/ขาดทุน, หมายเหตุ แค่นั้น
ภายในเดือนเดียว ผมเริ่มเห็นรูปแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รูปแบบที่มันจ้องหน้าผมอยู่ตลอดเวลา
สิ่งที่ผมค้นพบ
ข้อที่ 1: ผมเทรดห่วยแตกหลังจากชนะ
ข้อมูลมันโหดร้ายนะครับ วันหลังจากได้กำไรก้อนโต — จุดเข้าเละเทะ, สถานะใหญ่ขึ้น, จุดออกเร็วขึ้น การชนะทำให้ผมหยิ่ง เหมือนผมเป็นพระเจ้า
พอเห็นแบบนี้แล้วก็ปรับตัว หลังจากชนะตอนนี้ ผมลดขนาดสถานะลง 25% สำหรับสามออเดอร์ถัดไป แก้ไขง่ายๆ
ข้อที่ 2: ออเดอร์ที่ดีที่สุดของผมคือช่วง 9 โมงเช้าถึง 11 โมงเช้าตามเวลาลอนดอน
ชัดเจนมากครับ อัตราชนะในช่วงที่ตลาดลอนดอน–นิวยอร์กซ้อนทับกัน? 63%
นอกช่วงเวลานั้น? 41%
นั่นคือช่องว่างที่มหาศาล
ผมก็หยุดเทรดนอกช่วงเวลาของตัวเอง ปัญหาได้รับการแก้ไข
จริงๆแล้วไม่ใช่ ให้ผมพูดใหม่นะ — ผมหยุด *ฝืน* เทรดนอกช่วงเวลาของตัวเอง นั่นคือบทเรียนที่แท้จริง
ข้อที่ 3: ออเดอร์ที่ผมรู้สึก "มั่นใจที่สุด"? ผลลัพธ์แย่ที่สุด
อันนี้เจ็บปวดมากที่เห็น
ทุกครั้งที่ผมเขียน "มั่นใจ" หรือ "พลาดไม่ได้" ในบันทึก ออเดอร์นั้นมีแนวโน้มที่จะขาดทุนมากกว่า
การเข้าที่เงียบๆ — ไม่มีอารมณ์อลังการ — ให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า
ตอนนี้ความรู้สึก "มั่นใจ" มันเป็นสัญญาณเตือนสำหรับผมนะครับ ธงแดงที่ผมให้ความสนใจจริงๆ
ข้อที่ 4: ช่วงขาดทุนหนักที่สุดของผมมักตามหลังการข้ามบันทึก
ขี้เกียจ, หยุดบันทึก วินัยพังทลายไปหมด
ความเสี่ยงมากขึ้น การออกเร็วขึ้น การแก้แค้นเทรด
ทุกครั้ง
มันเหมือนสมุดบันทึกเป็นนกคีรีบูนในเหมืองถ่านหิน
สิ่งที่ผมติดตามในทุกออเดอร์
- วันที่ & เวลา — ช่วงเวลาสำคัญพอๆ กับทิศทางนะ เชื่อผมเถอะ
- ประเภทเซ็ตอัพ — ทะลุ, รีเทสต์, ฟีโบ้รีบาวด์, แนวรับ/แนวต้านรีบาวด์
- ทิศทาง — ลอง หรือ ช็อต
- จุดเข้า, SL, TP — ตัวเลข ไม่มีการโกง
- จำนวนความเสี่ยง ($) — ต้องเท่ากับ 2% ของยอดคงเหลือปัจจุบัน
- อารมณ์ก่อนเทรด — สงบ, กระตือรือร้น, กังวล, เหนื่อย, มั่นใจเกินไป
- รีวิวหลังเทรด — ผมทำตามแผนไหม? มีอะไรที่ปรับปรุงได้?
- ภาพหน้าจอ — กราฟที่มีจุดเข้า/จุดออกทำเครื่องหมายไว้ อันนี้สำคัญมาก
สมุดบันทึกของคุณไม่ใช่ไดอารี่
มันคือชุดข้อมูลครับ
การเขียนเกี่ยวกับการขาดทุนทำให้รู้สึกดี นั่นเป็นเรื่องรอง
คุณค่าที่แท้จริง? รูปแบบที่คุณสกัดออกมา
ทบทวนทุกเดือน — ไม่ใช่เมื่อคุณรู้สึกอยากทำ
มองหาแนวโน้ม: เซ็ตอัพไหนใช้ได้, ช่วงไหนเหมาะกับคุณ, สภาวะอารมณ์ไหนที่ทำนายการขาดทุน
ทำอย่างเป็นระบบ
ถ้าไม่มีสิ่งนี้ คุณกำลังเทรดด้วยความจำเสื่อมครับ
ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกแย่ แล้วทำซ้ำอีกอาทิตย์ถัดไปเพราะคุณไม่ได้เขียนมันลงไป
มันเป็นวงจรที่เลวร้าย
เริ่มวันนี้ครับ
แม้แต่สมุดโน้ต หรือแค่ห้าคอลัมน์ในสเปรดชีต
เริ่มเลย
สิบปีจากนี้ คุณจะขอบคุณตัวเอง
ผมสัญญา
— Lin