บันทึกจากโต๊ะเทรด

เอาจริงๆนะครับ เช้านี้ผมโดนไปหนึ่งจอด ไล่ตาม breakout ปลอมๆ เห็นมะ สิ่งที่ตลกที่สุด? เซ็ตอัพมันไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก หลัง 9:30 นี่มันแค่กับดัก

9:35 น. กาแฟยังร้อนอยู่เลย

ทองพุ่งทะลุ $4,068 แบบมีนัยสำคัญ แล้วผมก็นั่งนับสกัลป์ที่พลาดไปในหัว ฟังดูคุ้นๆ ไหมครับ?

บอกเลยว่าผมไล่ตามมัน ซื้อ breakout ที่ไม่ได้เป็น breakout จริงๆ

ห้านาทีต่อมา ราคากลับลงมาใต้ระดับนั้น Stop loss โดนกินเรียบ เซ็ตอัพมันไม่เคยมีตัวตนตั้งแต่แรก การเปิดตลาด 9:30 แค่วาดภาพให้ดูเหมือนว่ามี

ประเด็นคือ—ผมรู้ดีกว่าที่ทำ แต่กาแฟมันร้อน ชาร์ตมันดูมีชีวิตชีวา แล้วสมองมันสั่งว่า "ไปเลย" มันไม่เคยบอกว่า "รอแป๊บ" ไม่เคยเลย

ฟังนะครับ ผมเจอแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว คุณก็เหมือนกัน การ fake breakout ตอนเปิดตลาดเป็นกลอุบายที่เก่าแก่ที่สุดในหนังสือเลย แต่เราก็ยังตกหลุมมันทุกที ทำไมรู้ไหม? เพราะการเคลื่อนไหวแรกหลัง 9:30 มันรู้สึกจริง มันไว มันแรง แล้วเราอยากเป็นส่วนหนึ่งของมัน

พูดตรงๆ? เซ็ตอัพมันไม่เคยอยู่ตรงนั้น แค่ระดับที่ถูกแตะครั้งเดียวแล้วจางหายไป ไม่มีวอลุ่มหนุน ไม่มีการต่อยอด ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ตรงนี้ stop โดนกินไปแล้ว มองทองทำในสิ่งที่ผมคิดว่ามันจะทำ—สามสิบนาทีต่อมา คลาสสิกครับ

ข้ามออกกำลังกายตอนเช้าไปวันนี้ รู้สึกขี้เกียจประมาณสิบนาที แล้วก็นึกถึงความรู้สึกเดียวกันเป๊ะจากวันอังคาร

ตอนที่ดูทองคำทะลุระดับที่ผมมาร์กไว้ แต่ไม่ได้เทรด

เซ็ตอัพสะอาดบน D1 โครงสร้าง H4 ครบทุกอย่าง แต่ว่าเงื่อนไขการเข้าออเดอร์ของผมไม่ครบ กฎผมบอกว่าให้รอคอนเฟิร์มตอนเปิดตลาดนิวยอร์กก่อน

คอนเฟิร์มนั้นไม่มาถึง ราคาวิ่งไป $30 โดยไม่มีผม

รู้สึกโง่ไหม? ใช่ ประมาณหนึ่งวันเต็มๆ

เอาจริงๆ ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะมันเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดแต่มีค่าที่สุดอย่างหนึ่งในการเทรด กฎคือกฎ ถ้าผมฝืนเข้าเพราะกลัวตกเทรน ผมก็แค่เทรดด้วยอารมณ์ แล้วผลลัพธ์ระยะยาวมันจะพัง

เห็นมะ บางครั้งการไม่เทรดก็คือการเทรดที่ดีที่สุดแล้วครับ

เอาจริงๆ นะครับ เห็นทองพุ่งทะลุ $4,200 ไปแล้ว ผมมานั่งดูข่าวแล้วก็แบบ... อ่านไปขำไป ข่าวเขาบอกว่า "ตลาดตื่นตระหนก" "ธนาคารกลางซื้อ" อะไรประมาณนั้น แต่ถ้าถามผมนะ ผมเทรด XAUUSD มาสิบกว่าปีแล้ว สิ่งที่ข่าวเขาไม่ค่อยพูดถึงคืออัตราผลตอบแทนจริง (real yield) มันค่อยๆ หมดอิทธิพลไปแล้วต่างหาก

ผมสาบานได้เลย

ดูข้อมูลนี้สิครับ ตั้งแต่ปี 2022 มา TIPS ระยะ 10 ปีนี่คือตัวกำหนดทิศทางทองเลยจริงๆ อัตราผลตอบแทนจริงขึ้น ทองลง อัตราผลตอบแทนจริงลง ทองขึ้น ความสัมพันธ์มันชัดจนน่ากลัว ผมเทรดตามแพทเทิร์นนี้บ่อยมากจนบางทีตั้งนาฬิกาตามมันได้เลย เห็น TIPS ขยับ 2 basis points แล้วปัง ทองร่วง 20 เหรียญทันที มันเหมือนเครื่องจักร

แต่เดี๋ยวก่อน...

มันเริ่มเปลี่ยนไปช่วงกลางปี 2023 นี่แหละ แต่ไม่มีใครอยากยอมรับเพราะแพทเทิร์นมันง่ายเกินไป ทุกคนติดความสบายใจกับอะไรที่มันง่ายๆ

ตอนนี้เหรอครับ? ผมเห็นอัตราผลตอบแทนจริงพุ่งขึ้นสามรอบหลังสุด แต่ทองแทบไม่ขยับ หรือไม่ก็ไหลขึ้นสูงกว่าเดิมภายในหนึ่งชั่วโมง นั่นไม่ใช่สัญญาณรบกวนนะครับ นั่นคือโครงสร้างมันแตกแล้ว

อะไรเข้ามาแทนที่? ผมว่ามันคือดีมานด์ทางกายภาพ ธนาคารกลางไม่ได้ขายตอนราคาแข็งแกร่งอีกต่อไป—เขาซื้อทุกจังหวะที่ราคาลง นักลงทุนรายย่อยก็เทเงินเข้า ETF กันเหมือนปี 2011 พอนักวิเคราะห์มหภาคตะโกนว่า "อัตราผลตอบแทนขึ้น ขายทอง" คำสั่งซื้อก็แค่ดูดซับไปเรื่อยๆ เห็นมะ

ผมมีกราฟ XAUUSD รายวันเปิดอยู่ตรงหน้า ตอนนี้ค่าเฉลี่ยเคลื่อนที่ 50 วันยังคงลาดขึ้น แม้หลังทะลุ $4,200 ครั้งนี้

นั่นไม่ใช่ฟองสบู่ นั่นคือเทรนด์

ถ้าคุณช็อตโดยไม่มีตัวกระตุ้นชัดเจนนอกจาก "อัตราผลตอบแทนจริง" บอกเลยครับ คุณกำลังสู้รถไฟบรรทุกสินค้าด้วยจักรยาน

แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมจะเตือนไว้—อย่าเพิ่งไล่ราคาตรงจุดนี้ RSI มันกรีดร้องว่า overbought มากๆ และผมเห็นเซ็ตอัพแบบนี้หลอกคนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว รอการย่อตัวลงมาที่ $4,150 หรือแม้แต่ $4,100 แล้วค่อยมองหาโอกาสซื้อ จุดนั้นแหละ อัตราส่วนความเสี่ยงต่อผลตอบแทนมันโคตรจะคุ้ม

เอาจริงๆ ผมเห็น $4,136 หลุดไปเป็นรอบที่สามแล้วนะครับ รอบที่สามเลย สภาพคล่องในรอบเอเชียนี่แห้งกว่าบ่อน้ำหน้าบ้านช่วงเดือนกรกฎาคมอีก

เทรดเดอร์ส่วนใหญ่เห็นแนวรับตรงนั้นแล้วตาลุกวาว มองเป็นพื้นแข็งๆ ไว้ใจได้

แต่ที่ผมเห็น?

สุสานของ stop loss ต่างหาก

สิบปีก่อน ผมก็เป็นแบบนั้นแหละ นั่งจ้องแท่งเทียนเหมือนอ่านใบชา คิดว่าถ้าหา pattern ที่ใช่เจอเมื่อไหร่ ตลาดจะยอมนับถือผมสักที บอกเลยครับ มันไม่เคยเกิดขึ้น โดน fake breakout ยำจนเละไปสองปีเต็ม กว่าจะตาสว่างเข้าใจอะไรที่มันควรจะชัดเจนตั้งแต่วันแรก

ราคามันไม่ได้ขยับเพราะเส้นเวทมนตร์สองสามเส้นบนกราฟ

ไม่ใกล้เคียงด้วยซ้ำ

เส้นพวกนั้นมันก็แค่จุดที่ออเดอร์คนอื่นมากองรวมกัน แล้วพอพวกบิ๊กเพลเยอร์อยากเติมโพซิชัน พวกเขาไม่สนใจแนวรับของคุณหรอก พวกเขาสนใจ stop loss คุณที่นอนรออยู่ใต้แนวรับนั้นต่างหาก ทุกครั้งเลย พวกเขาดันราคาทะลุระดับที่เห็นกันชัดๆ ยิงทริกเกอร์ให้พวกเรากลัวแล้วเทขายไล่กัน แล้วก็ดีดกลับทันที เห็นมะ จังหวะแบบนี้คุณเคยเจอมาแล้วแน่นอน

แล้ววันนี้เรามาอยู่ตรงนี้ $4,136 สัมผัสครั้งที่สาม รอบเอเชีย ออเดอร์บางเฉียบ ไม่มีวอลุ่มจริงหนุนหลัง

คำถามไม่ใช่ว่าระดับนั้นจะยืนไหวหรือเปล่า

คำถามคือ ใครยืนอยู่ตรงนั้น — แล้วเขายืนเพื่ออะไร

ผมเจอเซ็ตอัพแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว ฝูงชนรายย่อยเทซื้อที่แนวรับที่ "เห็นได้ชัด" แล้วเอา stop ไปซ่อนใต้เส้นนั้นอย่างเป็นระเบียบ อัลกอริทึมมันเห็นคลัสเตอร์พวกนั้นชัดเจน พวกมันไม่ต้องใช้ลูกแก้ววิเศษอะไร แค่มีความอดทนนิดหน่อยก็พอ

แล้วความอดทนในเซสชันที่บางแบบนี้เนี่ยนะ?

นั่นแหละคือเกมทั้งหมดครับ

เห็นโพสต์เมื่อเช้านี้ — "แพ้ 7 ครั้งติดต่อกัน ฉันไม่เหมาะกับเรื่องนี้จริงๆ"

อ่านแล้วแบบ... เจ็บแปลบๆ นะครับ

เอาจริงๆ มันสะกิดอะไรบางอย่างที่ผมรู้จักดีเกินไป ไม่ใช่ "กลยุทธ์ฉันมีจุดบกพร่อง" ไม่ใช่ "บางทีจุดเข้าฉันอาจพลาด" แต่ดิ่งไปที่แก่นเลย — คุณค่าในฐานะคนคนหนึ่ง

นั่นแหละตัวฆ่าจริงๆ

ผมเทรด XAUUSD มา 10 ปี สิบปีเต็ม เคยเจอช่วงที่ไม่มีอะไรเวิร์คเลยสักอย่าง จำได้แม่น ช่วงปี 2018 แดงเจ็ดวันติดกัน ผมเริ่มสงสัยว่าตัวเองเข้าใจตลาดจริงหรือเปล่า หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมดมันคือดวงกันแน่

แต่ฟังนะ — ความแตกต่างระหว่างคนที่ฝ่ามันไปได้กับคนที่ยอมแพ้ ไม่ใช่พรสวรรค์ ไม่ใช่แม้แต่วินัย

มันคือการเข้าใจว่า การแพ้ติดต่อกันคือเหตุการณ์ทางสถิติ ไม่ใช่คำตัดสินว่าคุณเป็นใคร

เคยสังเกตไหมว่าเราไม่เคยโทษตัวเองเวลาฝนตกทั้งอาทิตย์? แต่พอราคาเดินสวนทางเราแค่ห้าเทรด เรากลับโทษการมีอยู่ทั้งหมดของเรา

ตลาดไม่สนใจว่าคุณเป็นคนดีหรือเปล่า มันแค่สนใจ stop loss ของคุณ ความเสี่ยงต่อเทรดของคุณ และว่าพรุ่งนี้คุณยังกลับมาลงสนามไหม

ผมอยากตอบโพสต์นั้นนะ แต่ผมไม่ตอบ เพราะคำพูดมันแก้ไม่ได้ มีเพียงเวลาและวันเขียวๆ สองสามวันเท่านั้น

ถ้าคุณกำลังอ่านอยู่นี่ และกำลังอยู่ในจุดนั้น — จุดที่ความพ่ายแพ้รู้สึกเหมือนมันเกี่ยวกับตัวคุณ — ขอแค่รู้ไว้ครับ

กระดานเทรดไม่โกหก แต่มันก็ไม่ตัดสินคุณด้วย มันเป็นแค่ตัวเลข

คำตัดสินเดียวที่มีความหมาย คือคำตัดสินที่คุณให้กับตัวเอง

และนั่นคือทางเลือก ไม่ใช่ข้อเท็จจริง

เอาจริงๆนะครับ ตอนนี้ทองอยู่ที่ $4,158 แล้วใครจะมาบอกว่ามันจะไปทางไหนต่อ ผมว่ามันไร้ค่าที่สุดเลย

เพราะสิ่งเดียวที่มีสิทธิ์ออกเสียงจริงๆ คือขนาดออเดอร์ของผมต่างหาก

ผมนั่งจ้องกราฟพวกนี้มาสิบปีแล้ว ถ้ามีอะไรที่เรียนรู้มา มันคือเรื่องนี้—คุณเดาถูกเป๊ะแต่ขาดทุนหมดตัวได้ หรือเดาผิดแบบไม่เห็นเค้าโครงแต่กลับได้เงินกลับบ้าน

ทั้งสองกรณีผมเจอมาเยอะจนนับไม่ถ้วนแล้ว

ยกตัวอย่างช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ผมเรียกการรีเจกต์ที่ $4,196 กราฟทำตามที่วิเคราะห์ไว้ทุกอย่าง รีเจกต์สะอาด โมเมนตัมเปลี่ยน ทุกอย่างลงตัวเป๊ะ

ผมมั่นใจมากจนเพิ่มขนาดออเดอร์ใหญ่สำหรับรอบนิวยอร์ก

ทองร่วงลงแบบที่คาดไว้ ผมนั่งในกำไร รู้สึกเท่สุดๆ แล้วมันก็กลับตัว เก็บสต็อปลอสผมไปพร้อมสเปรดอีกต่างหาก

ทิศทางถูกต้อง แต่ไม่มีความหมายอะไรเลย

ตลาดไม่สนใจทฤษฎีของคุณหรอกเพื่อน

เพราะงั้นเวลามีคนถามว่าทองจะไปทางไหนจากตรงนี้ ผมก็แค่ยักไหล่

ผมมีเลเวลของผมนะ แน่นอน—จับตาที่ $4,120 ด้านล่างและ $4,230 ด้านบน—แต่ไม่ได้ยึดติดกับมันขนาดนั้น ผมจัด position sizing ตามนั้น ให้ความเคารพ stop loss แล้วปล่อยให้ตลาดเป็นคนพูด

นั่นแหละครับ เอดจ์เดียวที่ผมเคยเจอว่ามันใช้ได้จริงในระยะยาว

ตี 5 เช้า. สระว่ายน้ำว่างเปล่า. น้ำเย็น. เลนที่สามจากซ้าย. เลนเดิม, ชั่วโมงเดิม, หกปีติดต่อกัน. ผมนับรอบว่ายเพื่อไม่ให้คิดว่าทองคำจะเปิดที่ตรงไหน. กลับมาที่บ้าน, จอสามจอเปิดอยู่. ทองคำก็แค่... นั่งนิ่ง. เงียบ. และผมก็เหมือนกัน. นั่นคือประเด็นทั้งหมด.

สิบปีที่อยู่หน้าจอสอนผมบางอย่างที่ไม่มีใครเชื่อ. ตลาดไม่ได้สงบลง. คุณต่างหากที่สงบลง. ระดับเดียวกัน. สภาพคล่องเดียวกัน. เสียงรบกวนเดียวกัน. แต่หัวคิดต่างกัน. นั่นคือความได้เปรียบทั้งหมด.

ฟังดูคุ้นไหม? คุณกำลังจ้องกราฟเดียวกัน, แนวรับเดียวกัน, แนวต้านเดียวกัน. แต่หัวใจคุณเต้นแรงเหมือนครั้งแรก. ฟังนะ, ผมเคยอยู่จุดนั้น. ผมเคยทำบัญชีพังเพราะความรู้สึกแบบนั้นเป๊ะ. การตั้งค่าสมบูรณ์แบบ. การเข้าออเดอร์ตามตำรา. การตัดขาดทุนแน่นหนา. แต่หัวผมยุ่งเหยิง. ผมเลยเข้าดีลนั้นอยู่ดี. แล้วเดาล่ะ? มันได้ผล. จากนั้นมันก็ไม่. จากนั้นผมไล่ตาม. จากนั้นผมก็เสีย.

นี่คือสิ่งที่ควรรู้. ตลาดไม่สนใจกาแฟยามเช้าของคุณ หรืออารมณ์ฉุนเฉียวของลูกคุณ หรือการทะเลาะกับภรรยา. มันแค่เคลื่อนไหว. ขึ้น, ลง, sideways. แต่คุณสนใจ. คุณแบกสัมภาระทั้งหมดนั้นมาที่หน้าจอ. และนั่นคือจุดที่ทุกอย่างพังทลาย.

พูดตรงๆ? ผมเคยคิดว่าวินัยหมายถึงการบังคับตัวเองให้ทำตามกฎ. ตอนนี้ผมคิดว่ามันง่ายกว่านั้น. มันคือการมาที่สระตี 5, ว่ายให้ครบรอบ, และปล่อยให้เสียงรบกวนอยู่ในน้ำ. ไม่ใช่ในหัวคุณ.

ดังนั้นครั้งหน้าที่ทองคำเงียบแต่คุณไม่เงียบ? ถามตัวเองว่าทำไม. ระดับไม่ได้เปลี่ยน. สภาพคล่องไม่ได้ขยับ. แต่คุณเปลี่ยน. นั่นคือตัวแปรเดียวที่สำคัญ.

เอาจริงๆ ผมเพิ่งดู NY open อยู่นะ ทองดีดกลับขึ้นไปเหนือ $4,150 ได้แล้ว ตอนนี้วิ่งอยู่แถวๆ $4,165

สองอาทิตย์ที่แกว่งอยู่ในกรอบ $3,960-$4,200 ฟีดผมตอนนี้ร้องระงมเรื่อง breakout กันแล้ว

ช้าลงก่อนครับ

สิบปีบน XAUUSD ผมเรียนบทเรียนนี้แบบจ่ายค่าเทอมแพงๆ มาแล้ว — breakout ยังไม่จริงจนกว่าแท่ง daily จะปิดยืนยัน

ที่เห็นราคาดีดขึ้นเหนือแนวต้านในระหว่างวัน? นั่นมันแค่ดีดชั่วคราว เสียงรบกวน

แต่แท่ง daily ที่ปิดเหนือระดับนั้นได้? นั่นแหละคือคำประกาศ

เรายังไม่ได้ยินคำประกาศนั้นเลย ยังห่างอีกไกล

อาจจะได้เห็นภายใน 5 โมงเย็น EST หรืออาจจะไม่ได้ แต่ผมเห็นเซ็ตอัพแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว ราคาแหย่ขึ้นไปเหนือแนว ฝูงนักเทรดรายย่อยแห่กันเข้า แล้วแท่ง 4 ชั่วโมงก็ปิดกลับลงมาในกรอบ จู่ๆ ทุกคนก็กลายเป็นเหยื่อ fakeout แบบเดียวกันที่พวกเขาสาบานไว้ว่าคราวนี้จะไม่พลาด

ทุกครั้ง ทุกครั้งไปเลย

เห็นมะ ผมไม่ได้บอกว่าพวกกระทิงผิดนะ พวกเขาทำให้ผมสนใจจริงๆ แต่ยังไม่ได้เงินผมไปหรอก จนกว่าแท่ง daily จะปิดเหนือ $4,200 ได้ ถึงตอนนั้น มันก็แค่วันอังคารธรรมดาวันหนึ่งสำหรับผม

เอาจริงๆ ผมเพิ่งเห็นตัวเลข NFP ออกมาบนหน้าจอเมื่อกี้ ทองแทบไม่กระดิกเลย

เซอร์ไพรส์ขนาดนั้น ปกติต้องพาโลไป $20 ในชั่วโมงแรกแน่นอน แต่เรากลับได้แค่ $4 เอง

ความเงียบแบบนี้แหละ คือสัญญาณที่แท้จริง

คือแบบนี้ ตัวเลขหลักมันทำให้คนตกใจเทียบกับคาดการณ์ แต่การวางตำแหน่งมันเสร็จไปแล้วก่อนประกาศ ฝั่ง Long สะสมไว้ก่อน ฝั่ง Short ก็สะสมไว้เหมือนกัน ตลาดมันคิดราคาทุกความเป็นไปได้ไว้หมดแล้ว ตัวเลขจริงที่ออกมาเลยเป็นแค่พิธีการ

คนส่วนใหญ่พลาดจุดนี้ประจำ

ฟังดูคุ้นมะ? คุณนั่งจ้องตัวเลข รอความตื่นเต้น... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วคุณเริ่มสงสัยตัวเอง ข้อมูลผิดหรือเปล่า? ผมอ่านผิดไปหรือเปล่า?

ไม่ใช่เลย

การเคลื่อนไหวมันเกิดขึ้นไปแล้วหลายวันก่อนหน้านั้น ผู้เล่นใหญ่เขาไม่รอข่าว เขาวางตำแหน่งล่วงหน้าไว้แล้ว พอถึงเวลาที่คุณเห็นหัวข้อข่าว เทรดมันจบไปแล้ว

พูดตรงๆ นะครับ ผมเห็นแพทเทิร์นนี้เป็นร้อยครั้งแล้ว

ยิ่งเซอร์ไพรส์ใหญ่ ปฏิกิริยายิ่งเล็ก

นั่นไม่ใช่ความผิดพลาด นั่นคือสัญญาณบอก

เมื่อทุกคนคาดหวังว่าจะมีการเคลื่อนไหว ก็ไม่มีใครได้มัน

เอาจริงๆ นะครับ ประโยคนี้ผมพูดเองทุกวัน "คุณไม่ได้เสียเงินตอนที่คุณผิด... แต่เสียตอนที่คุณถูกแต่เข้ามาเร็วเกินไป" ฟังดูเหมือนคำคมในคุกกี้เสี่ยงทายใช่ไหมครับ? แต่ผมเลือดตาแทบกระเด็นมาแล้วกับเรื่องแบบนี้

ทองคำวันนั้น... D1 มันกรีดร้องว่าขึ้นชัดๆ ผมมั่นใจจะจะ เลยถัวเฉลี่ยตอนราคาดิ่ง แล้วก็ดิ่งอีก แล้วก็ครั้งที่สาม ราคาเฉลี่ยผมถือว่าใช้ได้เลยแหละ ความมั่นใจผมแข็งแกร่งราวเหล็กกล้า

แล้วแนวโน้มก็กลับมาขึ้นจริงๆ นะครับ

...แต่สองวันหลังจากผมตัดขาดทุนไปแล้ว ห่างจากจุดเข้าผมคนละโลกเลย

ตลาดไม่เคยสนใจว่าคุณมั่นใจแค่ไหน มันไม่เคยสนใจจริงๆ

ความมั่นใจโดยไม่มี price action? นั่นก็แค่ความเห็นที่มีอารมณ์หนุนหลังครับ ผมจ่ายค่าเทอมแพงมากกับบทเรียนนี้ — การเข้ามาเร็วเกินไปมันเหมือนกับการผิดนั่นแหละ แต่เจ็บกว่าเพราะคุณ "ถูก"

เพราะงั้นตอนนี้ผมมีกฎข้อเดียวเลย

ผมจะไม่ถัวเพิ่มจนกว่าตลาดจะเห็นด้วยกับมุมมองของผม จบ

ในทางปฏิบัติมันเป็นยังไง? ปิดแท่งเหนือแนวต้าน — ไม่ใช่แค่ไส้เทียน ไม่ใช่การพุ่งขึ้นวันเดียว แต่คือการปิดแท่ง หรือไม่ก็รีเทสต์ที่ยืนได้ ราคากลับมาแตะระดับนั้น แล้วดีดกลับราวกับว่ามีที่ไปที่ดีกว่า และก็ช่วงรอบนิวยอร์ก ถ้าการเคลื่อนไหวนั้นอยู่รอดในนิวยอร์กไม่ได้ มันก็ไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่ควรไว้ใจ

ทุกครั้งที่ผมแหกกฎข้อนี้... ผมจ่ายค่าปรับเสมอ

ทุกครั้งจริงๆ นะครับ

ไม่ได้บอกว่าต้องมีสัญญาณครบทั้งสามอันนะ แต่ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งอัน ไม่งั้นคุณก็แค่พนันกับเรื่องเล่าของตัวเอง และตลาดมันชอบลงโทษแบบนั้นสุดๆ เห็นมะ

ทองคำหลุด $4,040 ลงมา พอซื้อไปแล้วก็เจ็บตัวต่อเนื่อง

สามสิบวินาทีที่ผมนั่งอยู่ตรงนั้น ออเดอร์เพิ่มพอร์ตเปิดค้างไว้ กำลังคิดว่าจะเพิ่มขนาดสถานะให้ใหญ่ขึ้นอีก

เฟดเพิ่งยื่นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบให้ผม โทนคงดอกเบี้ยแบบ Hawkish ทองคำร่วง "ซื้อตอนดิปสิ นี่คือการกวาดล้างครั้งสุดท้าย"

ประโยคนั้นฆ่าบัญชีเทรดเดอร์ไปมากกว่าตลาดหมีทุกครั้งรวมกันเลยนะ จริงจัง

สิ่งที่ผมจับได้ว่าตัวเองกำลังทำตอนนิ้วจะกดคลิก? ราคาเฉลี่ยที่เข้าดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ความเสี่ยงของผมกำลังระเบิด ผมไม่ได้อ่านชาร์ตอีกต่อไปแล้ว ผมกำลังต่อรองกับความกลัวขาดทุนของตัวเอง

ฟังดูคุ้นๆ ไหม?

ฟังนะ ผมเคยเป็นแบบนั้น คุณก็เคย เราทุกคนเคย

ประเด็นคือ—เสียงเล็กๆ ที่บอกให้คุณเพิ่มพอร์ตเนี่ย? มันไม่ใช่กลยุทธ์ มันคือความกลัวที่ปลอมตัวมา คุณไม่ได้ถัวเฉลี่ยลง คุณกำลังถัวเฉลี่ยลงไปในหลุม

ตัวเลขไม่โกหก $4,040 หลุดไปแล้ว จุดตัดขาดทุนผมอยู่ที่ $4,025 ผมควรจะออกไปแล้ว แต่กลับกำลังคำนวณว่าจะทุ่มเพิ่มอีกเท่าไหร่กับการเทรดที่กำลังขาดทุน

พูดตรงๆ? มันน่าอาย

แต่สิ่งที่ช่วยผมไว้ในวันนั้นคือ ผมปิดหน้าต่างออเดอร์ เดินออกจากโต๊ะ หายใจเข้าลึกๆ สามครั้ง กลับมามองชาร์ตใหม่ด้วยสายตาสดใส

เดาไม่ออกใช่ไหม? โครงสร้างตลาดพังแล้ว โมเมนตัมลง เฟดส่งสัญญาณชัดเจน ไม่มีเด้งกลับมาแน่นอน

ผมยอมรับขาดทุน เล็กน้อย ควบคุมได้ ยังมีชีวิตเพื่อเทรดครั้งต่อไป

นั่นคือความแตกต่างระหว่างเทรดเดอร์ที่อยู่รอดกับเทรดเดอร์ที่พังพินาศ ไม่ใช่ความฉลาด ไม่ใช่อินดิเคเตอร์ แต่คือความเต็มใจที่จะพูดว่า "ผมผิด" แล้วเดินหน้าต่อ

ถามตัวเองครั้งหน้าที่กำลังจะเพิ่มพอร์ตให้การเทรดที่ขาดทุน: ผมกำลังเทรดตามชาร์ต หรือกำลังเทรดตามอีโก้ของตัวเอง?

เอาจริงๆ ผมเพิ่งยกบาร์เสร็จ เดดลิฟต์ 5x5 เซ็ตที่ห้า ลิฟต์สุดท้าย หลังส่วนล่างกรีดร้อง — พูดตรงๆ มันอ้อนวอนให้ผมหยุด — และทุกเซลล์ในร่างกายอยากจบแค่สี่เซ็ต

แต่เดี๋ยวก่อน

ตัวเลขบนบาร์ไม่สนใจว่าผมรู้สึกยังไง ยกได้คือยกได้ ยกไม่ได้คือไม่ได้ ไม่มีคะแนนครึ่งเดียวสำหรับ "เกือบได้" หรอกนะครับ

การเทรด? เกมเดียวกันเป๊ะ

สต็อปลอสที่คุณตั้งไว้ — มันคือตัวเลขที่คุณตกลงกับตัวเองตอนตลาดเงียบ ตอนที่สมองปลอดโปร่ง พอตลาดเริ่มดัง — และมันจะดังแน่นอน — คุณเริ่มต่อรอง "เอ้อ ขออีกนิด" "เดี๋ยวมันดีดกลับ ฉันรู้สึกได้"

ไม่ครับ คุณไม่ได้เทรดแล้วตอนนั้น คุณแค่หวัง

และความหวังไม่ใช่กลยุทธ์

ผมเคยทำผิดแบบนี้มาแล้ว เห็นมะ ทุกคนเคยผ่านจุดนั้น ราคาไถลเข้าหาสต็อปลอส แล้วจู่ๆ คุณก็โน้มน้าวตัวเองว่าครั้งนี้มันต่างออกไป เซ็ตอัปยังใช้ได้อยู่

มันไม่ต่าง ไม่เคยต่างเลยเมื่อคุณขยับเส้นไปแล้ว

วินัยคือทั้งหมด พอคุณทำลายมันลง คุณก็แค่พนันที่มีขั้นตอนเพิ่มเติมเท่านั้นแหละครับ

เอาจริงๆ ผมเห็นทองดีดจาก $4,110 รอบสองใน 48 ชั่วโมง นั่นคือโซนนี้โดนปัดสามครั้งแล้วในอาทิตย์เดียว ทุกคนมองเลขเดียวกันหมด รอให้ใครสักคนกระพริบตาก่อน

เทรนด์ D1 ยังขึ้นอยู่ ไม่เถียงครับ แต่ว่าโมเมนตัมล่ะ? คนละเรื่องกันเลย

คือทุกครั้งที่ราคาดีดเข้าโซน $4,108-$4,120 มันโดนขายทิ้งในชั่วโมงเดียว ผมเห็นสามรอบแล้ว คำสั่งซื้อข้างล่างเริ่มบางลงทุกที เห็นจากเทปชัดๆ—ผู้ซื้อมีอยู่จริง แต่ไม่ก้าวเข้ามาแบบอาทิตย์ที่แล้ว พวกเขารออยู่ และการรอแบบนี้ในเกมนี้... ส่วนใหญ่หมายถึงกำลังจะถอย

เส้นแบ่งจริงๆ ไม่ใช่จุดสูงสุดนะครับ มันคือ $4,040 ตรงนั้นคือโครงสร้างทั้งหมด

ถ้าหลุดตรงนั้น ข้อโต้แย้งเรื่องเทรนด์ D1 ก็จบ แล้วคุณจะเหลือแต่พวกถือลองที่แบกกระสอบรอความหวัง

ผมเจอวงจรแบบนี้มานับไม่ถ้วนแล้ว เมื่อระดับหนึ่งถูกทดสอบถี่ขนาดนี้ในอาทิตย์เดียว มันไม่ใช่คำถามว่าแตกหรือไม่—แต่มันจะแตกเมื่อไหร่

และด้วยวิธีที่คำสั่งซื้อกำลังบางลงตอนนี้...

ผมเลือกออกก่อนดีกว่าออกทีหลังครับ

สองชั่วโมงนะครับ... ผมนั่งจ้องทองคำอยู่รอบเอเชียเมื่อเช้านี้ ไม่ได้เทรด ไม่ได้แม้แต่จะคิดจะเข้า — แค่นั่งดูแท่งเทียน 15 นาทีขยับไปมาเหมือนมันเป็นหนี้ผมอยู่

สิบปีอยู่หน้าจอ แล้วรู้ไหมว่าอะไรที่ผมกลับมาคิดถึงเสมอ?

เอเชียเซสชันคือที่ที่วินัยไปตาย เอาจริงๆ นะครับ

ปริมาณต่ำ สเปรดกว้าง เบรกเอาท์ปลอมที่บนไทม์เฟรมเล็กดูยิ่งใหญ่จะแย่ พอเปิด D1 ขึ้นมา... ไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรทั้งนั้น

ชาร์ตไม่ได้บอกอะไรผมเลยสักนิด ผมแค่ติดใจการขยับของมัน

ก็เลยตัดสินใจหยุด

ปิดเทอร์มินัล ง่ายๆ แค่นั้นแหละครับ

เอาจริงๆนะครับ ผมเพิ่งปิดกราฟไปเมื่อกี้เอง อีกหนึ่งเซสชันที่ sideways อย่างแท้จริง ทองติดอยู่ที่ $4,080 มาครบหกสัปดาห์แล้ว ทุกครั้งที่มันพยายามรีบาวด์ก็โดนทุบกลับที่เพดานเดิมทุกที เห็นมะ

ดอลลาร์อินเด็กซ์ดีดตัว แล้วทุกคนก็ชี้ไปที่มันเหมือนกับว่ามันคือคำตอบทั้งหมด

ผมไม่เชื่อแบบนั้นนะ ที่จริง ขอพูดใหม่ — พวกเขาชี้ผิดจุด

อัตราผลตอบแทนพันธบัตรอายุ 10 ปีต่างหากที่เป็นตัวบอกจริง ดูอันนั้นสิ อย่าไปเสียเวลากับดอลลาร์

ผมติดตาม $4,100 เป็นจุด pivot บน D1 อยู่ ถ้าเราปิดรายวันเหนือระดับนั้นได้เมื่อไหร่ $4,150 จะเข้ามาในเกมทันที และผมหมายถึงทันทีจริงๆ นะครับ ไม่ใช่แบบค่อยๆ ไต่

คือว่า... หกสัปดาห์ของการพักตัวแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ ในทองคำนะ พอ breakout จริงๆ มันจะแรงกว่าที่คิดเยอะ คนที่รออยู่ข้างสนามมีเยอะแยะไปหมด รอแค่สัญญาณเดียว

แต่ถ้าถามผมตอนนี้? ยังไม่เข้า ผมรอการยืนยันก่อน เสมอมา

เอาจริงๆ ผมข้ามยิมไปวันเดียว แล้วมันทำให้ผมเสียเทรดที่เฝ้าดูมาหลายสัปดาห์

ไม่ใช่โชคร้ายนะครับ

มันคือวินัยที่มันรั่วไหล ฟังดูเว่อร์แต่จริง

เช้าวันพุธ ผมกดเลื่อนปลุกแทนที่จะไปยกเหล็ก บอกตัวเองว่า "แค่วันเดียว ไม่เป็นไรหรอก"

พอเปิดตลาดนิวยอร์ก ทองคำย่อกลับมาที่ Fibonacci 61.8 ที่มาร์กไว้สามวันก่อน ระดับของผม ระดับที่รอมาตลอด

แต่แทนที่จะรอคอนเฟิร์มจากรอบนิวยอร์กอย่างที่ทำประจำ ผมกลับคลิก Buy เร็วไป

คือมันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง

พอผมทำลายกิจวัตรอย่างหนึ่ง อีกอย่างก็พังตามไปด้วยเสมอ เหมือนสมองมองว่าวินัยทั้งหมดเป็นกล้ามเนื้อมัดเดียว ข้ามยิมไปวันเดียว จู่ๆ กฎการเข้าออเดอร์ก็กลายเป็นแค่ตัวเลือก Stop loss กลายเป็นแค่คำแนะนำ เริ่มหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองสารพัด

รู้ว่าฟังดูดราม่า แต่ผมเห็นแพทเทิร์นนี้เล่นซ้ำในพอร์ตตัวเองมาหลายปี

สัปดาห์ที่ฝึกสม่ำเสมอ? ผมเทรดน้อยลง รอคอนเฟิร์ม เคารพความเสี่ยง สัปดาห์ที่ปล่อยตัว? ไล่ตามออเดอร์ ถัวเฉลี่ยตอนขาดทุน เปิดชาร์ตทุกห้านาทีเหมือนคนเสียสติ

มันไม่เกี่ยวกับฟิตเนสเลย มันเกี่ยวกับการรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง สัญญาเล็กๆ สัญญาประจำวัน

ตอนนี้ผมมองยิมเหมือนกฎการเทรด ไม่มีข้อยกเว้น

เพราะถ้ารักษาสัญญา 45 นาทีกับตัวเองไม่ได้ แล้วจะไปรักษา Stop loss ตอนตีสองที่ตลาดพยายามเขย่าออกจากออเดอร์ได้ยังไง?

ผลลัพธ์? โดน Stop out ไป 1.2R

คอนเฟิร์มที่ข้ามไป ถ้าทำตามคงไม่เข้าออเดอร์เลย หรืออย่างน้อยก็ได้จุดเข้าที่ดีกว่านี้

บทเรียนซ้ำๆ ที่ต้องเรียนรู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าครับ

เอาจริงๆ ผมมองแท่ง H4 อยู่นานกว่าที่ควรจะยอมรับนิดหน่อย แต่มันก็เป็นแบบนี้แหละครับ บางจังหวะต้องใจเย็น

XAU/USD ตอนนี้ยืนอยู่บน Fibonacci 61.8% ของสวิง 4197 ถึง 3960 พอดี ที่ประมาณ $4,107

เทรนด์ D1 ยังเป็นขาขึ้นชัดเจน จุดต่ำสุดสูงขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่การเทขายวันที่ 17 กรกฎาคม ผู้ซื้อเข้ามาที่ 3,960 แล้วก็กลับมาอีกครั้งที่ 3,983 เห็นมะ ว่ามีคนรอรับอยู่แถวนั้น

แต่ที่ผมจ้องอยู่นี่แหละ...

โซนอุปทานด้านบน 4,130 ถึง 4,160 ปฏิเสธเรามาสองครั้งแล้ว วันที่ 22 แล้วก็ 23 กรกฎาคม ผู้ขายชุดเดิม ระดับเดิม

คือมันบอกอะไรบางอย่างนะ

ตัวเลขที่สำคัญสำหรับสัปดาห์หน้าคือ $4,130 ครับ ไม่ใช่ 4,107 ไม่ใช่ 4,080

ถ้าทะลุ 4,130 ได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่ แต่ถ้ายังโดนปฏิเสธอีกรอบ... ผมว่ามันจะกลับมาเทสต์แถว 4,080 อีกครั้งแน่นอน

จำไว้นะครับ ตลาดมันชอบเล่นซ้ำเดิมๆ จนกว่าใครสักคนจะยอมแพ้

เอาจริงๆ นะครับ ผมเพิ่งนั่งดูทองดีดตัวจาก $4,045 เป็นครั้งที่สามในสัปดาห์นี้เอง

สิบปีก่อน ถ้าเจอแบบนี้ผมคงมีเส้นบนกราฟเป็นสิบๆ เส้น — Fibonacci, pivot, trendline ยิบย่อยไปหมด ตอนนี้เหรอครับ? ผมมีแค่สองเส้น

Support และ resistance ไม่ใช่การคาดการณ์นะครับ มันคือความทรงจำ

ราคามันจำได้ว่าตัวเองถูกปฏิเสธตรงไหน เจอผู้ซื้อตรงไหน ทะลุลงตรงไหน แค่นั้นจริงๆ ระดับราคาไม่ได้เป็นคนตัดสินว่าทองจะไปทางไหน มันแค่บอกคุณว่าคนอื่นเขาวาง stop loss และความหวังไว้ตรงไหน

เทรนด์ D1 ตอนนี้กำลังลงอยู่ในกรอบชัดเจน

แต่ครั้งที่สามนี่... ยังห่างไกลจากการทะลุกรอบนะครับ ทุกครั้งที่มันแตะตัวเลขนั้น มันเหมือนโดนกำแพงสาดกลับ และผมไม่ได้ใช้ Fibonacci fan สวยหรู หรือ pivot point cluster อะไรทั้งนั้น ไม่มี

แค่เส้นตรงเส้นเดียว ที่ผู้ขายโผล่มาแล้วโผล่มา again

สองครั้งเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ครั้งเดียววันนี้ นั่นแหละครับ ความทรงจำ ราคามันกลับมาหามันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนมันกำลังเดินมาเคาะประตูถามว่า "ยังมีใครอยู่บ้านไหมวะ"

แล้วผมจะทำยังไงกับมัน?

พูดตรงๆ ไม่มีอะไรแฟนซี ผมแค่รอ

ถ้าได้สัมผัสครั้งที่สี่ แล้วยังยืนอยู่ได้ — ผมจะมองหาโอกาสชอร์ต โดยมี stop loss แน่นๆ เหนือ $4,060

แต่ถ้ามันทะลุ... และผมหมายถึงปิดแท่งจริงๆ เหนือระดับนั้นนะครับ ไม่ใช่แค่ไส้เทียนแทงขึ้นไปแล้วหดกลับ — แล้วกรอบมันพลิก และผมผิดเอง

ก็ได้ ผมรับขาดทุน แล้วเดินต่อไป

นั่นคือเกมครับ คุณไม่ได้ทำนายอนาคต คุณแค่อ่านบรรยากาศในห้อง

และตอนนี้ ห้องกำลังบอกว่า $4,045 คือเส้นแบ่งบนทราย

เดือนที่แล้วผมเทรดชนะทุกไม้ แทบไม่พลาดเลยสักครั้ง ฟังดูดีใช่มะ? แต่นั่นแหละ... มันคือจุดเริ่มต้นของความพัง

เล่าให้ฟังครับ เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ผมถือทอง long จากโซน $4,050 เทรนด์ D1 ชัดเจนขึ้น แถมราคาย่อลงมาแตะ Fib 61.8 ของสวิงล่าสุดพอดีเป๊ะ NY open ก็ยืนยันการดีดตัวอีกต่างหาก บอกเลยว่าเซ็ตอัพนี้มันคือตำราเป๊ะๆ เป้า $4,150 stop ใต้ $4,020

ราคาวิ่งเข้าข้างผม $60 ภายในไม่กี่วัน แล้วจู่ๆ ก็มีแท่ง H4 แดงโผล่มา หน้าตามันเหมือนจุดเริ่มต้นของการพักฐานทุกอย่าง ใจผมวูบไปเลยสิครับ

ผมเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว... หลายรอบมาก เอาจริงๆ นะ ความเสียหายที่แท้จริงมันไม่ได้เกิดตอนที่คุณผิดตั้งแต่แรก แต่มันเกิดตอนที่คุณถูกมาสองวัน แล้วความลังเลมันเริ่มคืบคลานเข้าหา ผมปิดออเดอร์ก่อนกำหนด เก็บกำไร $60 แล้วก็ภูมิใจมาก คิดในใจว่า "เราฉลาดกว่าตลาดว่ะ"

เช้าวันถัดมา ทองไปถึง $4,150 วันศุกร์ มันแตะ $4,180

สิ่งที่ผมลืมอยู่เรื่อยๆ คือแท่ง H4 แดงในเทรนด์ขาขึ้นที่แข็งแกร่ง มันก็แค่สัญญาณรบกวน มันคือการหายใจของตลาด แต่สมองผมปฏิบัติกับมันเหมือนสัญญาณเตือนไฟไหม้ ทั้งที่ผ่านรอบแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ก็ยังปล่อยให้ความกลัวเล็กๆ นั้นทับแผนเทรดของผมได้ทุกที

รู้ไหมอะไรตลกที่สุด?

stop ผมอยู่ที่ $4,020 ต่อให้ถือไว้แล้วราคากลับตัวแรง ผมก็เสียแค่ $30 ซึ่งมันจัดการได้สบายๆ แต่ต้นทุนทางจิตใจของการผิดหลังจากที่เคยถูก นั่นแหละ... ที่เล่นงานผมจริงๆ ผมยอมรับกำไรเล็กๆ ดีกว่าเสี่ยงที่จะรู้สึกโง่

กับดักนี้ ผมตกมันทุกครั้ง ทุกครั้งจริงๆ นะครับ

ดังนั้น ใช่... ผลงานสมบูรณ์แบบเดือนที่แล้วน่ะเหรอ? มันกำลังกัดกินผมอยู่ตอนนี้ เพราะผมเริ่มลังเลกับทุกเอ็นทรี คอยมองหาแท่งแดงที่อาจไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ผมต้องเตือนตัวเองทุกวันว่า เซ็ตอัพมันสะอาด ความเสี่ยงถูกกำหนดไว้แล้ว ตลาดมันแค่ทำในสิ่งที่มันควรจะทำ หน้าที่ของผม... คือปล่อยให้มันเป็นไป แค่นั้นเอง

เอาจริงๆ ผมเพิ่งนั่งมองกราฟอยู่เมื่อเช้า ทองทะลุ 4,050 ไปแล้ว และผมไม่ได้อยู่ในเทรดนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

จุดเข้าซื้อมันชัดเจนขนาดนั้นเลยนะครับ—รีเทรซเมนต์กลับมาที่ Fib 61.8 บน D1 สวยกริบ แท่งเทียนปฏิเสธลงมาตรงแนวรับเป๊ะๆ แถมรอบนิวยอร์กกำลังจะยืนยันอีกต่างหาก

แต่ผมนั่งเฉยๆ ครับ

ไม่ได้เพราะวิเคราะห์ไม่ดีนะ ผมเห็นสัญญาณหมดทุกอย่าง มันคือเซ็ตอัพระดับตำรา แต่ผมยังติดกับไบแอสชอร์ตจากสัปดาห์ที่แล้วอยู่

คุณรู้จักความรู้สึกนั้นใช่ไหม?

แบบว่า เรารอพูลแบ็คมาหลายวัน พอตลาดให้จริงๆ มันกลับตื้นมาก แล้วก็ดีดขึ้นต่อทันที สมองเราบอกว่า "ไม่ๆ มันต้องรีเวิร์สสิ รออีกหน่อย" พอไม่รีเวิร์ส ทะลุขึ้นไปปุ๊บ เราก็ได้แต่มองหน้าจอแบบ... เออ แล้วไงต่อ

บอกเลยว่าความเจ็บปวดของเทรดที่พลาดมันไม่ได้อยู่ที่เงินนะครับ ผมเทรดมานานพอจะรู้

มันเจ็บเพราะการเข้าออเดอร์ตอนนั้นหมายถึงการยอมรับว่าการวิเคราะห์เมื่อวานเราผิด—และนั่นคือส่วนที่ไม่มีใครพูดถึง เรายอมนั่งเฉยๆ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเอง "ถูก" เกี่ยวกับเมื่อวาน ดีกว่าจะทำเงินในวันนี้

เห็นมะ มันเป็นเกมจิตวิทยาล้วนๆ

ผมเห็นแพทเทิร์นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกไซเคิลที่ผมนั่งเทรดมา—2013, 2020, หรือแม้แต่ปีที่ตลาดเงียบๆ ตลาดไม่เคยสนใจเรื่องเล่าของเราหรอกครับ มันแค่เคลื่อนไหวไปตามแรงซื้อแรงขาย หน้าที่ของเราคือตอบสนองกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากให้เกิดขึ้น

ตอนนี้ทองอยู่ที่ 4,052 แล้ว ยังไม่เห็นการพูลแบ็คเลย

เลเวลถัดไปที่ผมจับตาคือ 4,070 แล้วก็ 4,100 ซึ่งเป็นแนวจิตวิทยา แต่ผมจะไม่ไล่ตามราคาเด็ดขาด รอเซ็ตอัพถัดไปดีกว่า

ครั้งนี้ผมจะไม่เอาอีโก้มาวางบนโต๊ะอีกแล้วครับ