บันทึกจากโต๊ะเทรด

ผมเสีย $12,000 ในยี่สิบนาที

ไม่ใช่ตลาดกินนะ ผมกินตัวเอง

3:47 น. ผมเลื่อน stop ออกไป 3 ดอลลาร์ แล้วบอกตัวเองว่า "แค่ 3 ดอลลาร์เอง มันก็แค่ noise"

ตอนตี 4 มันฟังดูสมเหตุสมผลมากครับ

พอเช้ามาผมกลับไปดู statement ถึงเห็น pattern — เลื่อน stop 16 ครั้ง จากการเทรด 400 ครั้ง

ทุกครั้งอยู่ระหว่างเที่ยงคืนถึงตี 5 เวลาสิงคโปร์

ไม่ใช่ปัญหาวินัยครับ ปัญหานาฬิกา

ผมเลยเลิกแก้ที่กฎ ไปแก้ที่ชั่วโมงแทน — ห้ามแตะออเดอร์หลัง 5 ทุ่ม เด็ดขาด

สองปีผ่านไป เลื่อน stop ศูนย์ครั้ง

$12,000 ซื้อประโยคเดียวให้ผม — รู้ว่าตัวเองเวอร์ชันไหนนั่งอยู่ที่โต๊ะ

ผมขยับ stop ไป 40 pips บนทอง ราคาไหลไป $12,000

เอาจริงๆ นะ ผมไม่ได้ขยับเพราะคิดว่าตัวเองถูก ผมขยับเพราะผมทนที่จะผิดในวันอังคารไม่ได้ต่างหาก

3 ทุ่ม ผมลากเส้นไว้สวยๆ พอ 4 ทุ่ม 4 นาที ขาดทุน $340 แล้วผมก็ลบมันทิ้ง เก้าอี้ตัวเดิม คนละคนเลย

เพราะงั้นตอนนี้ ผมยิง stop เป็นออเดอร์จริงทันทีที่เข้า ไม่ใช่เส้นในหัว ไม่ใช่ "เดี๋ยวค่อยตั้ง" เส้นจริงครับ วางไว้เลย

ตัวคุณเวอร์ชันที่กำลังขาดทุนน่ะ เชื่อถือไม่ได้เรื่องเส้นนี้ เอามันไปจากมือเขาเลย

ผมขยับ stop ไป 40 pips บนทอง แค่นั้นแหละ ราคานี้ทำให้ผมเสียไปหนึ่งหมื่นสองพัน

เรื่องจริงมันเป็นแบบนี้ — และผมอยากพูดตรงๆ เพราะคนส่วนใหญ่เข้าใจผิด

ผมไม่ได้ขยับมันเพราะคิดว่าตัวเองถูก

ผมขยับเพราะทน Being ผิดในวันอังคารไม่ไหว

แค่นั้น จบ

สามทุ่มผมตั้งเส้นไว้ สี่นาทีหลังสี่ทุ่ม ขาดทุนอยู่ $340 ลบมันทิ้ง เก้าอี้ตัวเดิม โต๊ะตัวเดิม แต่เป็นคนละคนเลย

เพราะงั้นตอนนี้? ผมใส่ stop เป็น live order ทันทีที่เข้า ไม่ใช่เส้นในหัว เป็นเส้นจริงๆ ในตลาด

ตัวคุณตอนขาดทุนเชื่อถือไม่ได้เรื่องเส้นนั้น เอามันไปจากเขา

ขยับ stop 40 pips บนทอง ราคานี้ทำให้ผมเสีย $12,000

เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมไม่ได้ขยับเพราะคิดว่าตัวเองถูก ผมขยับเพราะทนไม่ได้ที่จะผิดในวันอังคาร

3 ทุ่ม ผมตั้งเส้นไว้ 4 ทุ่ม 4 นาที ขาดทุน $340 ลบทิ้ง

เก้าอี้ตัวเดิม คนละคน

เพราะงั้นตอนนี้ผมใส่ stop เป็น live order ทันทีที่เข้า ไม่ใช่เส้นในหัว เป็นเส้นจริง

ตัวคุณที่กำลังขาดทุนเชื่อถือไม่ได้เรื่องเส้น เอามันออกไปจากเขา

กาแฟเย็นไปแล้ว ชาร์ตเปิดค้างไว้ตั้งแต่รอบเอเชีย และทองคำก็ถูกกดอยู่ใต้ชั้นเดิมมาหลายเซสชันติด — ชั้นที่สกัดทุกการเด้งกลับเมื่อสัปดาห์ก่อน

สำหรับผม นั่นไม่ใช่ความลังเลนะครับ

นั่นคือการสะสม จนกว่าจะมีใครสักคนทนไม่ไหวแล้วปล่อย

นี่คือโครงสร้างที่ผมจับตาอยู่ — เทรนด์ D1 ยังเป็นขาขึ้น แต่โมเมนตัมชะงักลงตรงใต้จุดสูงล่าสุด ส่วนพื้นด้านล่างนั่นแหละครับ คือระดับที่ยืนได้สองครั้งบน H4 ตราบใดที่พื้นยังอยู่ ผู้ซื้อยังคุมเกมอยู่

เพิ่งปิดตลาดสหรัฐไป ทองทำในสิ่งที่ผมรอมาทั้งสัปดาห์เลย

ผู้ซื้อโผล่ขึ้นมาที่ระดับเดิมที่ยันทุกการย่อตัวในเดือนนี้ แนวรับเก่าที่เคยตีกลับฝั่งขายมาแล้วสองครั้ง

นั่นไม่ใช่โชค นั่นคือโครงสร้างที่ทำหน้าที่ของมัน

แนวรับอยู่ตรงไหนเหรอ? อยู่ใต้ราคาเรานี่แหละ ส่วนด้านบน สวิงสูงล่าสุดคือกำแพง ทุกครั้งที่ราคาดันขึ้นไปชน มันตายภายในไม่กี่แท่งเทียน

ยุ่งไม่ได้แปลว่าอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

เช้านี้ผมเปิดกราฟไว้สามอัน เปิดพอดแคสต์คลอไปด้วย มือถือสั่นอยู่ในมือตลอดเวลา และรู้ไหม? จริง ๆ แล้วผมไม่ได้อ่านอะไรเลยสักอย่าง ไม่จริง ๆ หรอก ผมแค่... ยุ่ง ซึ่งมันคนละเรื่องกันเลย

ทำแค่สิ่งเดียวคือทั้งงาน

ผมเลยปิดทุกอย่าง หมดเลย ปิดแล็ปท็อป หยิบของ แล้วไปสระว่ายน้ำ ว่ายไปยี่สิบห้าเมตร กลับตัว ว่ายกลับยี่สิบห้าเมตร แค่นั้นแหละ ทีละรอบ ไม่ได้นับว่าเหลืออีกกี่รอบ ไม่ได้มองนาฬิกาบนผนังเลยสักครั้ง

พูดตามตรงนะ การเทรดก็ทำงานแบบเดียวกันเป๊ะ

เพิ่งดูแท่งเทียน H4 ปิดบนทองคำ ราคาแกว่งแคบมาก แท่งเล็กๆ ติดกันเป็นพรวด ถูกตรึงอยู่ระหว่างสองระดับเดิมที่มันเด้งกลับมาทั้งสัปดาห์ ไม่มีใครอยากตัดสินใจอะไรก่อนรอบนิวยอร์ก ผมวาดเส้นบนชาร์ตแค่เส้นเดียว จบ อย่างอื่นไม่ต้องสน อย่างอื่นมันคือสัญญาณรบกวน — เชื่อผมเถอะ ผมจ้องไอ้เจ้านี่มาสิบปีกว่าจะกรองมันออกได้หมด เหนือเส้นขึ้นไป? เพดานที่สกัดทุกการเด้งกลับตั้งแต่จันทร์ ใต้เส้นลงมา? แนวรับที่ฝั่งซื้อป้องกันไว้แล้วสองครั้ง สองระดับ จบ

เพิ่งดู H4 ปิดไป ทองคำก็ทำแบบเดิมอีกแล้ว — D1 ยัง bullish อยู่ ครึ่งตลาด long กันไปหมดแล้ว และราคาก็หยุดนิ่งตรงจุดที่ฝูงชนรู้สึกสบายใจ

setups แบบนี้เผาผมไปสองครั้งแล้วปีนี้ ไล่ breakout ก็โดน stop ตอน pullback พอออกมาก็ได้แต่มองมันวิ่งไปโดยไม่มีเรา

เอาจริงๆ เจ็บนะ แต่มันสอนอะไรผมเยอะ

ดังนั้นตอนนี้ผมขอรอให้โครงสร้างยืนยันก่อน ดีกว่าออกไปคาดเดาเอง แผนผมสำหรับเซสชันนี้:

เทรนด์ D1 ยังขึ้นอยู่ ไม่มีเถียงในจุดนี้

เอาจริงๆ ผมปิดกราฟ H4 ไปแล้วละ เรื่องเดิมๆ อีกแล้ว—Fed คงดอกเบี้ย ไม่ลด ไม่มีอะไรใหม่ในแถลงการณ์ แต่ DXY ก็ยังร่วงอยู่ดี ราวกับว่าการลดดอกเบี้ยเกิดขึ้นไปแล้ว

ผมเห็นเกมนี้สามรอบแล้วในปีนี้

ตลาดยังคง pricing การเปลี่ยนทิศทางแบบ dovish ที่ Fed ไม่เคยสัญญาไว้ พาดหัวข่าวกรี๊ดว่า "ถึงจุดเปลี่ยนแน่นอน" นักเทรดรายย่อยช็อตดอลลาร์ แล้วพอ CPI ออกมาแข็งแกร่งครั้งแรก ทั้งดีลก็เด้งกลับทั้งกระดาน

ผมเคยเข้าออกก่อนเกมนี้มาก่อน มันเจ็บทุกครั้งครับ

แต่ประเด็นคือ—ผมก็ยังกลับมาหามันเรื่อยๆ เพราะแพทเทิร์นมันคงที่ ทุกครั้งจริงๆ

เห็นมะ บนกราฟ 1H ก็เหมือนกัน ราคาไถลลงก่อนประกาศ ปริมาณการเทรดบางลง แล้ว—ปัง—กลับตัว ไม่ใช่การกลับตัวที่เฉียบขาดด้วย มันคืบคลาน ช้าๆ มั่นคง เหมือนตลาดเขินอายที่จะยอมรับว่าตัวเองผิด

นั่นคือสัญญาณบอกจริงๆ

ถ้ามันเด้งกลับเร็ว คุณจะรู้ทันทีว่ามันคือ fakeout แต่การคืบคลานน่ะเหรอ? นั่นคือความเชื่อมั่น

แล้วผมจะทำยังไงกับเรื่องนี้? ผมไม่ไล่ตามการร่วงช่วงแรกอีกแล้ว เรียนบทเรียนนั้นแบบเจ็บตัว—สองครั้งใน Q1 ปีเดียว ผมจะรอการปฏิเสธ lower-high ครั้งแรกบนกราฟ 15 นาทีหลัง CPI ออกมาซ็อกตลาดแทน

นั่นคือจุดเข้าของผม

Stop แน่นๆ ประมาณ 20 pips เหนือ swing high เป้าหมายเหรอ? โซน consolidation ก่อนหน้า ลงไปประมาณ 80 pips

ไม่ใช่โฮมรัน แต่ทำซ้ำได้

และนั่นคือเกมทั้งหมด ใช่ไหม? ไม่ใช่การเดาถูก—แต่คือความสม่ำเสมอ ดอลลาร์จะเต้นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่า Fed จะขยับจริงๆ และพอพวกเขาขยับเมื่อไหร่? ผมจะอยู่ฝั่งตรงข้ามของดีลนั้น fade การรีบาวด์แบบโล่งอก เพราะนั่นคือมุกต่อไป

มันเป็นแบบนั้นเสมอครับ

เอาจริงๆ ผมดู NFP รอบนี้แล้วแบบ... ออกมาต่ำกว่าคาดชัดๆ แต่ทองแทบไม่กระดิกเลย นั่งนิ่งอยู่ที่ $4,644

ไม่ขึ้น ไม่ลง

แค่แท่งเทียนนิ่งๆ ที่บอกอะไรได้มากกว่าตัวเลขจ้างงานทั้งกอง

คือแบบนี้ครับ — เมื่อตลาดไม่สนใจข่าวที่มันควรจะสนใจหนักๆ นั่นแหละคือสัญญาณว่าข่าวนั้นถูกคิดราคาไปแล้ว หมดแรงแล้ว

คนที่รอทองทะลุกรอบเพราะพาดหัวข่าวน่ะเหรอ?

บอกเลย ผมโดนเผาแบบนั้นมาสามครั้งแล้วปีนี้ สามครั้งนะครับ

ตัวเลขพลาดถูกคิดราคาเข้าไปตั้งแต่ก่อนประกาศแล้ว การสะสมเกิดขึ้นในความเงียบเสมอ

มันเหมือนตลาดกำลังกลั้นหายใจ รออะไรบางอย่างอยู่ รู้สึกกันไหม?

ที่ผมจับตาอยู่ตอนนี้:

- แนวต้าน $4,660 — จุดสูงสุดสัปดาห์ที่แล้ว ถ้าปิดรายวันเหนือตรงนั้นได้เมื่อไหร่ ผมจะเพิ่มขนาดออเดอร์ทันที

จริงๆ ผมเคยเป็นคนแบบนั้นเลยครับ — ขยับ stop loss เพราะบอกตัวเองว่า "ให้โอกาสการเทรดมันหายใจ"

พูดตรงๆ นะครับ วลีนั้นแหละ ที่ทำให้ผมเสียเงินหนักกว่าช่วงเทรดขาดทุนติดต่อกันอีก

คือมันเริ่มจากเจ็บแค่สิบ pips แล้วก็กลายเป็น "เออ เดี๋ยวมันคงกลับ" ห้าสิบ pips พอถึงร้อย pips คุณก็นั่งจ้องกราฟแบบ... "เดี๋ยวสิ มันต้องเด้งกลับมาสิวะ?"

ผมจำวันนั้นได้แม่นเลย ตอน London open ทองไหลทะลุแนวรับที่ผมวางไว้หมด แล้วผมก็บอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไร แค่สัญญาณรบกวน แค่สัญญาณรบกวน"

ตลาดไม่สนใจความเชื่อมั่นของคุณหรอกนะครับ

จริงๆ แล้วมันไม่เคยสนใจเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้ล่ะ? Stop ผมวางที่จุดเข้าออเดอร์เลย ไม่ขยับแม้แต่ pip เดียว

โครงสร้างพังเมื่อไหร่ ผมออกทันที จบแค่นั้น

กลับเข้าใหม่ได้ทุกเมื่อ จะรีบร้อนไปทำไม? ไม่มีประโยชน์ที่จะกอดอะไรที่มันตายไปแล้ว แล้วเรียกมันว่าการลงทุนนะครับ

เอาจริงๆนะครับ ปิดตลาดวันอาทิตย์ทองคำอยู่ที่ $2,391 ครึ่งล่างของกรอบ $2,380-$2,425

แต่พูดตรงๆ? ผมไม่แตะช่วงนี้หรอก

คือว่า... ผมเห็นหนังเรื่องนี้มาแล้วกี่รอบไม่รู้ พวกไล่หยุดมันวิ่งไปวิ่งมาสองฝั่งเหมือนสนามเด็กเล่น เทรดเดอร์สายเบรกเอาท์โดนดึงขึ้นไปเหนือ $2,410 แล้วก็โดนรีเวิร์สใส่ เทรดเดอร์สายเบรกดาวน์โดนดึงลงไปใต้ $2,380 แล้วก็โดนย้อนกลับมาเหมือนเดิม

ดักสภาพคล่องสองทางชัดๆ

หลายคนถามว่ากรอบราคามันบอกอะไร? บอกเลยว่ามันไม่ได้บอกอะไรเลยครับ กรอบไม่ใช่สัญญาณ

การปิดต่างหากที่เป็นสัญญาณ

บทเรียนนี้ผมจ่ายค่าเทอมมาแพงมาก นับครั้งไม่ถ้วนเลยล่ะ ตอนเด็กๆ เทรดใหม่ๆ เห็นกรอบก็กราวไปเลย พอโดนดักสองสามรอบถึงได้รู้สึกตัว

เดี๋ยวนี้ผมรอครับ รอให้มันปิดนอกกรอบจริงๆ ก่อนค่อยคิดอะไรต่อ ระหว่างนั้นก็รอเฉยๆ ดูมันเล่นละครไป

เห็นมะ บางทีการไม่เทรดก็คือการเทรดที่ดีที่สุดนะครับ

เอาจริงๆ นะครับ การเทรดที่ทำเงินให้ผมมากที่สุด ไม่ใช่เทรดที่กราฟสวยเป๊ะ หรือเซ็ตอัพเพอร์เฟคท์แบบในหนังสือ

มันคือเทรดที่ถือยากที่สุดต่างหาก

ฟังดูขัดๆ ใช่ไหม? แต่คือแบบนี้ครับ—เซ็ตอัพมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ผมจำได้แม่น ทองคำเพิ่งทะลุแนวต้านสำคัญแถวๆ $4,300 บน D1 โครงสร้างที่มันสะสมอยู่หลายสัปดาห์ ในที่สุดก็แตกออกมาสักที

ตอนนั้นผมเปิด Buy ในการรีเทสต์ช่วงรอบนิวยอร์ก ตามตำราเป๊ะๆ ทุกอย่างตรงกับที่รอคอย ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว

ราคาวิ่งเข้าหาผมเร็วมาก เร็วจนเกือบจะเกินไปหน่อย แล้วจู่ๆ มันก็หยุด

นิ่งสนิท

จากนั้นก็เริ่มไหลลงช้าๆ ทีละติ๊ก... ทีละติ๊ก...

ทุกติ๊กที่ลดลง มันเหมือนมีคนมาต่อว่าผมตัวต่อตัวเลยครับ ผมนั่งคิดในหัว—บางทีตลาดกำลังจะกลับตัว? บางทีผมโลภมากไป? บางทีควรเก็บกำไรเล็กๆ แล้ววิ่งหนี?

คุณรู้จักเสียงนั้นใช่ไหม? เสียงที่ฟังดูมีเหตุผลดีเหลือเกิน แต่จริงๆ มันคือความกลัวใส่สูทมาหลอกเรา

ผมบอกตัวเองว่า "ดูกราฟสิ วินัยมันอยู่ตรงไหน" แผนคือรอให้มันปิด D1 เหนือ $4,300 ก่อนค่อยตัดสินใจ ไม่ใช่ขยับเพราะรู้สึกไม่สบายใจ

คืนนั้นผมนอนไม่หลับครับ เปิดกราฟดูทุกๆ ชั่วโมง เห็นมะ—นี่คือสิ่งที่คนไม่เคยเทรดจริงไม่เข้าใจ การถือสถานะที่ถูกต้องมันทรมาณกว่าการถือสถานะที่ผิดอีก

สุดท้ายมันไปถึง TP ได้ในอีกสองวันต่อมา กำไรเกือบ 3R

แต่บทเรียนที่ได้ไม่ใช่เรื่องกราฟหรืออินดิเคเตอร์ครับ มันคือเรื่องของการอดทนต่อความไม่สบายใจ การนั่งเฉยๆ ทั้งที่สมองมันกรีดร้องให้ลงมือ

การเทรดที่ทำเงินมากที่สุด ไม่ใช่เทรดที่เทคนิคดีที่สุด... มันคือเทรดที่เราควบคุมใจตัวเองได้มากที่สุดต่างหาก

บอกเลยเพื่อน... เมื่อวานผมตัดขาดทุนทองคำไป 12 pips ก่อนถึง stop loss ตั้งหลายจุด

เพื่อนร่วมเทรดทักมาถามว่า "หมดความมั่นใจเหรอ?"

ผมบอกมันไปว่า... ตรงกันข้ามสิ ผมเพิ่งเจอวินัยของตัวเองต่างหาก

คือว่ามันเป็นแบบนี้นะ เซ็ตอัพมันสวยมาก D1 เทรนด์ขึ้นชัดเจน ราคาย่อมาที่ 61.8 FIB พอดีเป๊ะ แล้วรอบอเมริกาให้สัญญาณเข้าซื้อ XAUUSD มาแบบตำราเรียนเลย

สองชั่วโมงผ่านไป... ราคาแค่ไซด์เวย์บดไปมา ไม่ขึ้น ไม่ลง แค่กินเวลา

แล้วแท่ง D1 ก็ปิดต่ำกว่าโลว์ที่กำหนดโครงสร้างทั้งหมดไว้

เอาจริงๆ นะ ระดับที่ผมเทรดอยู่มันหายไปแล้ว stop ยังห่างอีก 12 pips แต่ผมไม่ต้องรอให้มันมายืนยันสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้ว

ผมผ่านรอบแบบนี้มามากพอ

ตลาดมันกำลังบอกว่าธีสิสตายแล้ว ถึงตัวเลขจะยังตามไม่ทันก็เถอะ

ผมเลยคลิกออก รับความเสียหายเล็กน้อยไป

เพื่อนคิดว่าผมลังเลกับตัวเอง? ไม่ใช่เลยครับ ผมแค่เคารพสิ่งที่ชาร์ตแสดงให้เห็น แทนที่จะเคารพสิ่งที่ผมอยากให้มันแสดง

คุณเคยเป็นแบบนั้นไหม? ถือต่อไปเพื่อรออีกไม่กี่ pips สุดท้าย หวังว่า stop จะไม่โดน...

แล้วสุดท้ายมันก็โดน

แล้วคุณก็เหลือขาดทุนที่ใหญ่กว่า พร้อมกับอีโก้ที่ฟกช้ำ

เห็นมะ

ดีกว่าที่จะรับความเจ็บปวด 12 pips นั้นแล้วเดินหน้าต่อ

เซ็ตอัพหน้ามาแน่นอนครับ มันมาเสมอ

ปิดตลาด NY เรียบร้อยครับ NFP ออกมาดีกว่าคาด อัตราการว่างงานทรงตัว ค่าจ้างก็ปกติ แต่ USD กลับถูกขายออกอยู่ดี

สคริปต์เดิมๆ ที่ผมเห็นมาสามครั้งแล้วในปีนี้

คือว่า... เมื่อสินทรัพย์ไม่สามารถดีดตัวขึ้นได้แม้ข่าวดี มันหมายความว่านักซื้อทุกคนเข้ามาอยู่ในตลาดหมดแล้วครับ การที่ดอลลาร์มีสถานะ Short สะสมไว้คือประเด็นหลักของเรื่องนี้ ไม่ใช่รายงานการจ้างงาน

เห็นมะ นักเทรดฟอเร็กซ์รายย่อยไล่ตามตัวเลขที่ออกมาดีแล้วทุ่มเปิด Long USD สถาบันกลับขายตอนที่ราคาดีดตัวขึ้นก่อนปิดตลาด

เอาจริงๆ ผมอาจจะผิดเกี่ยวกับทิศทางลงในรอบถัดไปก็ได้

แต่ผมเคยเห็นหนังเรื่องนี้มาก่อนแล้วครับ

หกโมงเช้า. พื้นดาดฟ้าสระว่ายน้ำยังเปียกอยู่. ผมเป็นคนแรกที่ลงไป.

ว่ายน้ำสี่สิบนาทีก่อนที่กราฟแม้แต่กราฟเดียวจะโหลดขึ้นมา. หนึ่งในสี่ไมล์, อาบน้ำ, กาแฟตอนแปดโมง, แล้วก็แท่ง H4 ปิด.

ลำดับนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ—มันเป็นวิธีเดียวที่ผมค้นพบเพื่อให้เสียงรบกวนจางหายไปก่อนที่ตลาดจะได้สิทธิ์ออกเสียง.

สามครั้งในปีนี้ที่ผมข้ามมันไป. สามครั้งที่ผมนั่งลงด้วยความตื่นเต้น, เทรดมากเกินไปในช่วงสองชั่วโมงแรกของเซสชันนิวยอร์ก, ไล่ตามระดับที่ปกติผมจะปล่อยให้มันมาหาผม.

มันทำให้ผมเสียเงินมากกว่าค่าสมาชิกสระว่ายน้ำเสียอีก.

เอาจริงๆ นะครับ... บางคนบอกว่าวินัยมันคือการนั่งจ้องกราฟทั้งวัน. แต่สำหรับผม? วินัยมันเริ่มจากการลุกจากเตียงตอนเช้าตรู่น่ะสิ

เอาจริงๆ ผมแทบไม่ต้องดูกราฟด้วยซ้ำถ้าราคามันวิ่งตามตำราเป๊ะๆ แต่ปีนี้มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

ทองอยู่ที่ $4,635 หลังเฟดรายงานประชุมแบบเหยี่ยวออกมา ดอลลาร์แข็ง ทองควรจะร่วง นั่นคือทฤษฎี

แต่ใครจะไปสนใจทฤษฎีตอนที่ตลาดมันทำอะไรก็ได้ที่มันต้องการ

คือแบบนี้—ทุกคนจ้องเฟดเพื่อหาทิศทาง ผมเข้าใจนะ ลดดอกเบี้ย ขึ้นดอกเบี้ย ตัวเลขเงินเฟ้อ บลาๆ แต่สิ่งที่ผมดูจริงๆ คือตัวเลขสำรองธนาคารกลางที่ไม่มีใครพูดถึง มันไต่ขึ้นทุกเดือนติดต่อกันทั้งปี ไม่เคยหยุด

แล้วฝั่งเอเชียน่ะเหรอ? การซื้อทองกายภาพมันดูดซับทุกการย่อตัว ราวกับว่ากระดาษที่เทขายมันไม่มีความหมายอะไรเลย

เห็นมะ ช่องว่างระหว่างสองอย่างนี้—กระดาษกับของจริง—มันกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ตรงนั้นแหละที่เอดจ์มันอยู่ ไม่ใช่ที่อินดิเคเตอร์หรือแนวรับแนวต้านอะไรพวกนั้น

แต่จะบอกว่า... ถ้ารับเสียงรบกวนระหว่างทางไม่ไหว ก็อย่ามาเล่นตรงนี้เลยครับ

เอาจริงๆ ผมจ้องทองทั้งเช้าแล้ว และมันเพิ่งดีดขึ้นเหนือกรอบ Asia เป็นครั้งที่สามของสัปดาห์นี้ สองครั้งแรกน่ะเหรอ? ถูกดึงกลับลงมาเหมือนเครื่องจักรทุกครั้ง ทุกคนถามผมว่าครั้งนี้จะยืนได้จริงไหม พูดตรงๆ ผมว่าคำถามนั้นถามผิดแล้ว

ดูนะ ทองอยู่ที่ $4,683 ตอนนี้ ใต้จุดสูงสุดของ Asia นิดหน่อย เทรนด์ D1 ยัง bullish อยู่—ไม่มีข้อโต้แย้งตรงนั้น แต่ bullish ไม่ได้แปลว่าทุก breakout จะจริง และผมโดนเผามาเยอะพอจนรู้ทันแล้ว

ใน 12 เซสชัน Asia ที่ผ่านมา เราเห็นทองทำ breakout ปลอม 9 ครั้ง

เก้าครั้งนะ

นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพื่อนเอ๋ย นั่นคือสคริปต์สภาพคล่องที่เล่นอยู่ตรงหน้าเรา

ผมเทรดมาหลายรอบจนจับแพทเทิร์นนี้ได้ การเคลื่อนไหวดูน่าเชื่อถือบนพื้นผิว แต่ volume บอกอีกเรื่องหนึ่ง คุณดู order flow แล้วจะเห็นมือเดียวกันคอยกดไก้ แล้ว—ปุ๊บ—ราคารีบกลับเร็วกว่ารถแท็กซี่กลางฝนตกที่สิงคโปร์อีก

เพราะงั้น ใช่ ผมไม่ไล่ตามครั้งนี้ ยังไม่ใช่ตอนนี้

เอาจริงๆนะครับ ใครบอกว่าตลาดเปิดตอน 9:30 แล้วได้เปรียบ... ยังไม่รู้จักจุดได้เปรียบที่แท้จริงของผมหรอก

มันอยู่ที่ 45 นาทีหลังว่ายน้ำตอนเช้าต่างหาก

เพิ่งขึ้นจากสระมา—ผมยังเปียกโชก น้ำคลอรีนแสบตาอยู่เลย—แต่มือมันเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ดูทองก่อนแล้ว สิบปีที่จ้องจอกราฟมันทำให้คนเราเปลี่ยนไปจริงๆ

บอกตัวเองทุกวันว่าการว่ายน้ำคือช่วงรีเซ็ต ชั่วโมงเดียวที่ตลาดไม่มีอยู่จริง

แต่สมองผมมันปฏิบัติกับเส้นแบ่งเลนเหมือนระดับฟีโบนัชชีไปแล้ว นับรอบว่ายน้ำแบบเดียวกับนับพิปส์ เคยพยายามสู้กับมันนะ พยายามเก็บโทรศัพท์ไว้ในล็อกเกอร์ พยายามทำเป็นไม่สนใจว่าลอนดอนทำอะไรข้ามคืนมา

อยู่ได้สามวันก็แพ้

สิ่งที่เรียนรู้มาคือ: คุณปิดสวิตช์อันนี้ไม่ได้หรอก คุณแค่เรียนรู้ว่าจะเอามันไปไว้ตรงไหน

สระว่ายน้ำคือที่เคลียร์สมอง แต่พอขึ้นจากน้ำปุ๊บ ผมก็เริ่มซอยซีนาริโอในหัวแล้ว เอเชียดันทองทะลุแนวต้านไปหรือยัง? ดอลลาร์ยังเลือดไหลไม่หยุดอยู่ไหม? เห็นเช้ามาเยอะเกินไปแล้วที่มูฟเมนต์มันเกิดก่อนกาแฟจะชงเสร็จ

ดังนั้น ไม่ ผมไม่สู้กับมันอีกแล้ว

ผมใช้มัน

ช่วงเวลาที่ผมเปียก ตาพร่ามัว แล้วกดดูหน้าจอนั่นแหละ... นั่นคือจุดได้เปรียบของผม เพราะเทรดเดอร์ส่วนใหญ่ยังขยี้ตาปัดความง่วงอยู่เลย ส่วนผมมีแผนก่อตัวในหัวแล้ว

เห็นมะครับ บางทีการเป็นบ้าก็มีข้อดีเหมือนกัน